காதல் செய்வீர்*….

Standard
  ழக்கமான ஒரு நாளாக இன்று எனக்கு அமையபோவதில்லை. அதிகாலையிலேயே எழுந்துவிட்டேன். உள்ளுணர்வு ஒரு காரணமாக இருக்கலாம். சிறு சோம்பலும் இல்லாமல் முகமலர்ச்சியுடனே படுக்கையிலிருந்து எழுந்தேன். சாவகாசமாக அலுவலகம் செல்வதற்கு தாராளமாக நேரம் இருந்தது. புதிய வேலையில் சேர்ந்து சரியாக ஒரு மாதம் இரண்டு நாட்கள் ஆகிறது. அமெரிக்கர்கள் மகிழ்ச்சியாக பயணம் செய்ய இங்கு கணினியை வேலை வாங்கவேண்டும். உலகமே ஒரு கிராமமாக சுருங்கிவிட்ட காலத்தில் அமெரிக்கர்கள்,ஆப்பிரிக்கர்கள் என்றால் முட்டாள் தனம்.
        ஒரு மாதமாகவே என் நடத்தையில் ஏற்ப்பட்ட மாற்றத்தை என்னால்  நன்கு உணர முடிகிறது. நண்பர்களிடம் வெளிக்காட்டிக்கொள்ள நான் விரும்பவில்லை. சரியாக சொன்னால் 25 நாட்களாக  தான் இந்த மாற்றம்.  ஆம் அவளை சந்தித்து சரியாக 25 நாட்கள் ஆகின்றன. 24 நாட்கள் முன்பு வரை அவள் ‘அவளாக’ தான் எனக்கு இருந்தாள். நேற்று வருகை  பதிவேற்றில்  கையொப்பம் இடும் போது அவள் பெயரை அறியும் வரை. சோபனா அவள் பெயர். மலையாளியாக இருக்கலாம். மொழி என்றுமே பேதமில்லை என்று சமாதானம் செய்துக்கொண்டேன். எங்கள் அலுவலகத்தில் என் துறைக்கு சிறிதும் தொடர்பில்லாத வேறொரு துறை.  “நாந்தான்  லவ் மேரேஜ் பண்ணல நீயாவது பண்ணிக்கோடா” என அப்பா அம்மாவிடம் சண்டையிட்டு  ஒரு முறை என்னிடம் கூறியது நினைவுக்கு வருகிறது.
       என் பள்ளி பருவம் முழுவதும் ‘சேவல் பண்ணையிலே’ முடிந்தது. பெண்களின் நட்பு என்பதை நண்பர்களின் அனுபவத்தின் முலமே அறிந்தேன். பழைய வேலையிலும் பெண்களின் தொடர்பில்லா தீவாகவே என்னைச் சுற்றி மாயத் தோற்றத்தை உருவாக்கிக்கொண்டேன். கமண்டலம் இல்லாத விசுவாமித்திரராகவே இதுவரை இருந்திருக்கிறேன். மேனகையாக சோபனா வரும் வரை. பார்த்தவுடனேயே ஒரு வித ஈர்ப்பாக  தான் இதுவும் இருந்தது. பார்க்க பார்க்க காதலாக உருமாறியிருக்கலாம். காதலை சொல்லுவதில் பிரச்சனை இருக்கப்போவதில்லை என்று  நம்ப தோன்றுகிறது மனது. முதலில் என் இருப்பை அவளிடம் பதியப்படுத்தவேண்டும்.
         இதோ அலுவலகம் செல்லும் பேருந்து பயணத்திலும் அவள் நினைவு தான். காதில் இளையராஜா பாடல். 80 களில் காதலர்களுக்கு துணையாக இருந்த இளையராஜா இப்போது எங்களுக்கும். “பூங்கதவே தாழ் திறவாயாக” என்னுள் காதலை பாய்ச்சுகிறார். சோபனாவை முதல் முறையாக பார்த்ததை மீண்டும் ஒரு முறை நினைவுகூறுகிறேன். அன்று விரைவாகவே அலுவலகம் சென்று விட்டேன். காரணம் தெரியவில்லை. இறைவனின் சித்தமாக கூட இருக்கலாம். ஒரு காலினை இன்னொரு காலில் மடித்து கொலுசினை சரி செய்துகொண்டிருந்தாள். என் மனதில்  அழியா ஓவியமாக அக்காட்சி பதிந்துவிட்டது. அழகானவள், நளினமாக உடை அணிபவள். மதிய உணவின் போதோ, சமய சந்தர்பங்களின் போதோ மட்டும் பார்ப்பேன். இதுவரை என்னிடமிருந்து ஒரு வார்த்தையும் அவள் காதுகளை அடைந்ததில்லை. அவள் என்னை பார்க்காத தருணங்களில் என் பார்வை அவள் மீது பாயும். அவ்வளவே…
             அலுவலகத்தை அடைந்துவிட்டேன். தினமும் அவளை பார்த்த பின்பு தான் என் வேலை தொடங்குகிறது. இருப்பிடத்தில் சோபனாவை காணவில்லை. பார்வையை சுற்றிலும் அலையவிடாமல் என் இருப்பிடத்தை நோக்கி நடந்தேன். ஆச்சர்யமாக எங்கள் பகுதியில்  சோபனா கையில் இனிப்பு பெட்டியுடன் இனிப்புகளை  அனைவருக்கும் வழங்கி கொண்டிருந்தாள். பிறந்த நாளாக இருக்கலாம். என் இன்றைய இனம் புரியாத மகிழ்ச்சிக்கு காரணம் இது தானா!!! என் உள்ளுணர்வே உள்ளுணர்வு!!! தெய்வீக காதலில் மட்டும் சாத்தியம் போல. என்னை அணுகினாள். இனிப்பை எடுத்துக்கொண்டு நன்றி தெரிவித்தேன். காரணம் கேட்க தோன்றவில்லை, அவளும் சொல்லவில்லை. அவசரமாக எங்கள் பகுதியிலிருந்து அவள் இருப்பிடம் நோக்கி நடந்தாள்.
              ரகு வாயில் இனிப்பை  திணித்து கொண்டிருந்தான்.ஒரு  தீனிப்பண்டாரம்…..அவன் அருகில் சென்று,
             “பிறந்த நாளா?” என்றேன்.

              வாயை அசைபோட்டுக்கொண்டே ” first anniiiiveerrsaaryy ” என்றான்.

    என் காதுகளில் ஓய்ங்ங்ங்ங்ங்ங்ங்ங்ங்ங்ங்ங் என்ற சத்தம் மட்டுமே கேட்டு கொண்டுருக்கிறது…..

                                 *******          *******          *******         *******

*-காலில் மெட்டி இருக்கானு பார்த்துவிட்டு….

3 responses »

மறுமொழியொன்றை இடுங்கள்

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / மாற்று )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / மாற்று )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / மாற்று )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / மாற்று )

Connecting to %s