கிரிக்கெட் எனும் போதை!

வழமையானது

லைப்பை பார்த்து இது கிரிக்கெட் சூதாட்டம் பற்றிய ஆராய்ச்சி, விழிப்புணர்வு அல்லது இன்ன பிற இத்யாதி இத்யாதி கட்டுரை என எண்ண வேண்டாம். வழக்கம் போல சுயபுரானங்களால் எழுதப்பட்ட ஒரு சாதாரணமே.

கிரிக்கெட் முதல் பிரவேசம் ஐந்தாம் வகுப்புக்கு முன்னாடியே தொடங்கிவிட்டதாக நினைவு. வீட்டில் ஏற்கனவே கிரிக்கெட் விளையாட துவங்கிய  பாண்டி(அண்ணன்) இருந்தப் போதிலும், பயிற்ச்சிக்காக எதிர் விட்டு பிரபு அண்ணனின் உதவியை நாடினேன். காரணம்: கல்லூரி படிப்பு வரை நாங்கள் இருவரும் ஒரே வீட்டில் வசிக்கும் எலியும் பூனையும்.

காரணங்கள் பல இருக்கலாம், என்னைப் பார்த்ததும் பிரபு அண்ணனுக்கு முதல் பாலிலேயே சிக்ஸர் அடித்த சந்தோசம். தன் கடும்  முயற்சியால் எதிர்காலத்தில் உலகக் கோப்பையை வெல்லப் போகும்  ஒரு வீரனை உருவாக்கப் போகிறோம் என்ற பெருமிதமாக கூட  இருக்கலாம். சரி முதலில் பௌலிங் பயிற்சி என ஆரம்பித்தார். “பாஸ்ட் பௌலிங்கா இல்ல ஸ்பின்னா” என்பது தான்  நான் எதிர்க் கொண்ட முதல் கேள்வி. திரு திருன்னு முழிப்பதை விட வேறு எதையும் பெரிதாக சொல்லிவிட காலம் வாய்ப்பளிக்கவில்லை. “பாஸ்ட் பௌலிங்தான் உனக்கு சரியா வரும்” என என்னை மேலும் கீழும் பார்த்து ஒரு மாதிரியாக முடிவுக்கு வந்தார். அடுத்த சில நாட்களின் 8 மணிக்கு  பிறகான இரவு பொழுது பந்து இல்லாமலே பௌலிங் போடுவது, பேட் இல்லாமலே சிக்சர், போர் அடிப்பது போன்ற பயிற்சிகளால் நகர்ந்தது.

புதிதாக கட்டப்பட்ட கப்பல் வெள்ளோட்டம் விடப்படுவதைப்போல நானும் எனது கிரிக்கெட் வெள்ளோட்டத்திற்கு தயாரானேன். உடனடியாகவே எதுவும் நடந்துவிடுவதில்லை. கெட்டதை தவிர. இரண்டு கைகளையும் மேலே தூக்கிக் காட்டி இப்படினா என்ன? எங்க இந்த பந்த பிடி பாப்போம், போன்ற ஆரம்பக் கட்ட சோதனைகளுக்கு பின்பு தான் ஓரத்தில் சிறிது உடைந்து, நூல் சுத்தப்பட்ட பழைய ஆனால் எங்க ஏரியாவிற்கே ஒரே பொதுவான அந்த பேட்டை தொட்டுப்பார்க்கும் வாய்ப்பே கிடைக்கும். அடுத்து சில நாட்கள் தேவுடா காத்து, அதிசயமாக ஒரு அணிக்கு வீரர் குறையும் பட்சத்தில் உப்புக்கு சப்பாணியாக பந்து வராத இடத்தில் ஒரு இடமோ அல்லது பேட் செய்ய இறங்கி ஒன்றுமே செய்ய முடியாத அளவுக்கான  வாய்ப்புகளோ  வழங்கப்படும். இப்படியாக அணியில் ஒரு இடம் பிடித்து திரும்பிப் பார்த்தால் ஆறு மாதங்கள் ஓடியிருக்கும்.

முதல் முறையாக  பௌலிங் போடுவது  என்பது எல்லோருக்கும் மகிழ்ச்சியாக அமைந்துவிடுவதில்லை. “டேய் இவன் பால த்ரோ பண்றாண்டா” என சொல்லிக்கொண்டே மனசாட்சியே இல்லாமல் வசமா ஒரு அல்லக்கை சிக்கிடான் என்பது போல  பந்தை போருக்கும், சிக்சருக்கும்  விரட்டுவார்கள். ஓவருக்கு 25 ரன்களுக்கு மேல் தாராளமாக வழங்கியபின் ஃபில்டிங் போய் நின்னா டீமே காரி முகத்தில் துப்புவதை போல் ஒரு பிரம்மை வேறு. பௌலிங் தான் இப்படியென்றால் பேட்டிங் இதை விடக் கொடுமை.  மிகவும் இக்கட்டான சுழ்நிலையில்  “தம்பி நீதான் லாஸ்டு விக்கெட்டு, இன்னும் மூனு ரன்தான் எடுக்கணும், இந்த ரெண்டு பால மட்டும் தாக்குப் பிடிச்சிடு, அடுத்த ஓவர்ல அவன் அடிசிடுவான்” என சொல்லி இறக்கிவிடுவார்கள். ரன்னரும் அவனால எவ்வளவு முடியுமோ அவ்வளவு அட்வைஸ் கொடுப்பான். குல தெய்வங்களை எல்லாம் மனதில் வேண்டிக்கொண்டு, கிரிஸ் லைனை சரிசெய்து, ஃபீல்டிங் ஆட்களை எல்லாம் ஒரு நோட்டம் விட்டு, மூன்று ஸ்டம்புகளையும்  முழுவதுமாக முடிந்த வரை மறைத்து, சிறு கை உதரல்களுடன்  முதல் பந்துக்கான ஸ்டாக்கை வைத்தால், பின்னாடி மிடில் ஸ்டம்ப் இருக்க வேண்டிய இடத்தில் இருக்காது.

இப்படியாக விளையாட வீட்டிற்கே வந்து கூப்பிடும் படியான நிலைக்கு வர கிரிக்கெட்டுடன் ஒரு வருடங்களுக்கு மேல் வாழ்க்கை நடத்தி இருக்க வேண்டும். தாத்தா வீட்டு முன் உள்ள காலி இடம், பட்டமனியார் வீட்டு அரிசி மில், ஆத்தாங்கரை, இவைகளே பிரதான விளையாட்டு மைதானங்கள். இதில் ஆத்தாங்கரை என்பது லார்ட்ஸ் மைதானம் போன்றது. எந்த வித குறுக்கீடுகளும்  இல்லாமல் தாராளமாக விளையாடலாம். முக்கியமான மேட்சுகள் மட்டுமே விளையாடப்படும். தாத்தா விடு விளையாடுவதற்கு நல்ல இடம் தான், ஆனால் சிறிது உணர்ச்சி வசப்பட்டு லெக் சைடில் தூக்கி அடித்தால் உடைவதற்க்கென்றே வரிசையாக காண்ணாடி ஜன்னல்கள் இருக்கும். ஆத்தா மற்றும் அம்மாவால் மூன்று ஜன்னல்கள் உடையும் வரை மட்டுமே அமைதியாக இருக்க முடிந்ததது. அரிசி மில், செவ்வகமான சிமெண்ட் தரையால் ஆனா இடம். ஜான்டி  ரோட்சை மனதில் நினைத்துக் கொண்டு சாகசம் செய்ய துணிந்தால், கூட்டத்தில் காசு பொறுக்குன கதி தான். கை, கால்களில் சிராய்ப்பு ஏற்ப்பட்டு இரத்தம் இலேசாக வெளியே எட்டிப் பார்க்கும்.

பத்தாம் வகுப்பு நெருங்க நெருங்க கிரிக்கெட் குறைய தொடங்கியது. நாகைக்கு சென்றவுடன் முற்றிலுமாக குறைந்தது. பள்ளி இறுதி தேர்வின் கடைசி நாள் மட்டும் பேட் மற்றும் பால் கிடைக்கும் பட்சத்தில் கடற்கரையில் முடிந்த வரை ஆசையாய் நண்பர்களுடன் கேலி கிண்டலுடன் விளையாடுவோம். இப்போதெல்லாம் டீவியில் கிரிக்கெட் பார்ப்பதோடு சரி. நாட் வெஸ்ட் சீரீஸை இந்தியா வென்றவுடன் கங்குலியுடன் சேர்ந்து சட்டையை கழட்டி சுற்றிய, தோல்விக்காக கண்ணீர் விட்ட தருணங்களும் உண்டு. அனால்  இப்போதெல்லாம் இந்தியா கிரிக்கெட்டில் ஜெயிக்கிறதோ, தோற்க்கிறதோ… காங்கிரஸ் அரசின் மற்றுமொரு ஊழல், பிரதமரின் வெளிநாட்டு பயணம் போல அன்றைய தின வெறும் செய்திகளாக கடந்து செல்கிறது.

நண்பன்டா # 1

வழமையானது

கையில் மிட்டாய்கள், முற்றிலும் ஒரு புதிய சூழல், ஒரு வித பய அல்லது பெருமித உணர்வுடன் தான் பலரையும் பள்ளியின் முதல் நாள்  தன்னுள் ஆழ்த்திகொள்ளுகிறது. அம்மா,அப்பா, அண்ணன், தங்கை  போன்ற உறவுகளை மட்டும்  அறிந்த நமக்கு ஒரு புதிய, வெவ்வேறு முகங்கள், குணங்கள் கொண்ட, வாழ்வின் கடைசி தருணம் வரை நிழலாய் வரும் ஒன்றினை முதன் முதலாய் பள்ளி நமக்கு அறிமுகப்படுத்துகிறது – நட்பினை, நண்பனை. தேர்ந்தெடுத்தலும், தேர்ந்தெடுக்கப்படுதலும் நட்பின் ஆரம்பப் பக்கங்கள் எனில் தொலைத்தலும், தொலைக்கப்படுதலும் அதன் சோகம் நிறைந்த பக்கங்கள். காலம் வற்றாமல் நண்பர்களை வாழ்வின் ஒவ்வொரு பருவத்திலும் பரிசளித்தாலும் தொலைந்த, தொலைக்கப்பட்ட நட்பின் நினைவுகள் வடுவென ஆற்றமுடியாதவை…என்றைக்குமே.

சரவண குமார். நினைவில்  முதல் நண்பன். என்னுடைய ‘எனக்கானது எனக்கு மட்டுமே’ என எண்ணும் மனநிலைக்கு முற்றும் போட்டவன். விளைவாக சிலேட்டு குச்சி, பென்சில், மிட்டாய்கள் என சகலமும் எவ்வித வெறுப்பும் இன்றி  கைகள்  மாறின. எந்த விளையாட்டாக இருந்தாலும் ஒரே அணியில் இருக்கவே விரும்பினோம்,  இருந்தோம்.

ஊரின் ஒரு ஆரம்பப் பள்ளி, வகுப்பில் ஐந்தே பேர், அதில் நானும் சரவணனும். ஐந்து பேரில் முதல் இடம் வருவது பெரிய விடயமில்லை என்பதால் இருவரும் மாறி மாறி முதல் இடம் பிடித்தோம். எங்களுக்குள் இதுவே ஒரு தொடர்ந்த  போட்டியாக இருந்தது. இதனால்  எதிரிகளை போல பாவித்து கொள்வோம்  தேர்வுகள் முடிந்து முதல் இடம் நிரப்பப்படும் வரை மட்டும்.

அரையாண்டுத்  தேர்வுகளுக்கு  தேதி அறிவிக்கப்பட்டுவிட்டன. சென்ற தேர்வில் சரவணன் முதலிடமாதலால், இம்முறை என்னுடையது. தேர்வின் இரண்டாம் நாள். ஆங்கிலம் அல்லது தமிழ்  தேர்வாக இருக்கலாம். சரியாக நினைவில்லை. தேர்வு துவங்கியும் சரவணன் வரவில்லை. எழுதும் போதும் வந்துவிட்டானா என நோட்டமிட்டுக்கொண்டேயிருக்கிறேன்.

நேரங்கள் கடந்தன. சரவணன் வரவேயில்லை. தேர்வு  முடிந்து வீடு செல்லும் தருவாயில் சரவணன் வராததற்கு காரணம் செய்தியாக கசிகிறது. சரவணனுடைய அம்மா இறந்து விட்டார்.

ஆம்…சரவணைடைய அம்மா இறந்துவிட்டார். இறப்பின்  அர்த்தம், ஒருவருடைய இறப்பின் பாதிப்பு என ஏதும் தெரியாத வயதில் சரவனுடைய அம்மாவின் இறப்பு ஒரு செய்தியாகவே எனக்கு அப்போது தெரிந்தது.  காலை எழுவதிலிருந்து  இரவு தூங்கும் வரை  அம்மாவின் துணையில்லாமல் எதுவும் நிகழா பருவத்தில், நாளையிலிருந்து அம்மா என்றைக்குமே இல்லை எனும் நிலையும், அம்மா என்னும் ஒரு ஸ்தானம் ஒரு வெற்றிடம் ஆகிவிட்ட  தருணமும் யாருக்கும் கிடைக்கக் கூடாது. சரவணனனுக்கு கிடைத்துவிட்டது.

அன்று மாலை வீட்டு வாயிலில் வழக்கம்  போல  விளையாடிக்கொண்டிருக்கிறேன். சரவணனுடைய அம்மாவின் இறுதி ஊர்வலம் சாலையில் செல்ல, வெளி சுவற்றின் அருகில் அடுக்கி வைக்கப்பட்டுருக்கும் செங்கற்களின் மீது  ஏறி பார்க்கிறேன். முழுவதும் நனைந்த உடலுடன், அரையில் மட்டுமான சிறு துண்டுடன் வெற்று காலுடன் சரவணன், அம்மாவின் சவத்திற்கு முன் நடந்தது வருகிறான். நன்றாக நினைவில் உள்ளது… அருகில் உள்ள துரௌபதி அம்மன் கோவில் ஒலிப்பெருக்கி ”நீயெல்லாம் தெய்வமில்லை எனது நெஞ்சே நீ வாழும்  எல்லை, முருகா…” என பாடிக்கொண்டிருக்கிறது.

என்னை பார்க்கும் சரவணன் அனிச்சையாக புன்னகைக்கிறான். நானும் பதிலுக்கு  புன்னகைக்கிறேன்.

அரையாண்டு தேர்வில் நான் முதலிடம். அது மட்டுமில்லாமல் அடுத்துவரும் அணைத்து தேர்வுகளிலும் நானே முதலிடம் எடுக்கும் படியாக அரையாண்டு தேர்வின் முதல் நாளே சரவணனுடைய எங்கள் பள்ளியின் கடைசி நாளாகிவிட்டது. மனைவியின் இறப்போ அல்லது வேறு காரணத்தினாலோ சரவணனுடைய அப்பா ஒரு சில நாட்களில் மாயமாகிவிட்டார். சரவணனுடைய தாய்மாமா சரவணனையும் அவனுடைய அண்ணன்களையும் தன்னுடன் வைத்துக்கொண்டு, நாகையில் ஒரு பள்ளியில் சேர்த்துவிட்டார்.

ஒரு நாளில் 5 மணி நேரங்களுக்கு மேல் இருந்த எங்கள் சிநேகம், எங்கள் வீட்டுக்கும் அவனின் மாமா வீட்டுக்கும்  இருந்த நிலப்  பிரச்சனை போன்ற காரணங்களால் முற்றிலும் சுழியமாகிப்போனது.

வருடங்கள் கடந்து விட்டன. சைக்கிளில் எதிர்ப்படும் தருணங்களிலோ அல்லது வேறு சிறு சந்தர்ப்பங்களிலோ பரிமாறிக்கொள்ளும் புன்னகைகளிலும், சிறு விசாரிப்புகளிலும் மட்டுமே எங்கள் ஆரம்பப் பள்ளி சிநேகம் நீட்சிப் பெற்றது. அதுவும் நாகைக்கு நாங்கள் குடி பெயர்ந்தவுடன் முற்றிலுமாக குறைந்து போனது.

சரவணன் என் நினைவின் முதல் நண்பன், காலத்தின் வசத்தால் நான் தொலைத்த முதல் நண்பனும் அவனே! வருடங்கள் பல கடந்து விட்ட போதிலும் எங்கு ”நீயெல்லாம் தெய்வமில்லை எனது நெஞ்சே நீ வாழும்  எல்லை, முருகா…” எனும் பாடல் என் செவிகளை எட்டினாலும் சரவணனும் அவனின் அந்த இறுதி ஊர்வல பிம்பமும் என் நினைவில் நிலைப்பெருகின்றன.

”நீயெல்லாம் தெய்வமில்லை எனது நெஞ்சே நீ வாழும்  எல்லை, முருகா…”

(* சரவண குமார் என பெயர் மாற்றம் செய்யப்பட்டுள்ளது)

செந்நிற கனவு…

வழமையானது

குதிரைகள் தடத்தடத்து காற்றைக்  கிழித்து  விரைகின்றன. அவைகளின்  குலுங்கல்கள்  பூமியிலிருந்து மேலெழும் கனத்த இடிகளென என் அடிவயிற்றை பதம் பார்க்கும் ஒரு உணர்வு.  குளம்பு சத்தத்திற்கு இணையாக தீப்பந்தம் காற்றுடன் நடத்தும் தாண்டவம் என் ஆழ் மனதில் ஒலித்துக் கொண்டிருக்கும் தெமுஜினுடைய வார்த்தைகளுக்கு வார்ப்பூட்டுகிறது. கைகள் பின்னமாக கட்டுண்டிருந்தாலும் என் வயிற்றை    இறகென வருடுகிறது. வயிற்றில் வளரும்  கருவை அரவணைக்கின்றது. ஆழ் மனதில் ஓயாமல் எழும்பும் தெமுஜினுடைய வாத்தைகளை என் கருவை அடையும் வரை எதிரொலிக்க விடுகிறேன். இப்போது என் கர்ப்ப பை அவனுடைய வார்த்தைகளால் நிரம்பி  வழிகிறது. திருப்தியுடன் கண்ணயர்கிறேன்.

நான் தான் போர்த்தி. ஓங்க்கிராத் பழங்குடியை சேர்ந்தவள். சில நாழிகைகள் முன்பு வரை போரிஜின் வம்சத்தை சேர்ந்த தெமுஜினின் மனைவியாக இருந்தவள். இளமை பருவத்தில் பாதி நாட்களை வம்ச பலி ஆளாகவும், உயிருக்கு அஞ்சி ஓடியவனாகவும் கழித்தான் தெமுஜின். உயிர் வாழ்தல் பின்  என் கரம் பற்றுதல் இதுவே  அவன் குறிக்கோளாக இருந்தது. என்னுடைய 12 ஆம் வயதில் என்னை மனைவியாக தேர்ந்தெடுத்தான். மனைவியின் கரம் பிடிக்க பாலியியல் மூப்பு வரை காத்திருக்க வேண்டும் என்பது எங்கள் பழங்குடி வழக்கம். இடைப்பட்டக் காலங்களில் தான் தெமுஜின் வாழ்க்கை மாறியது. அவனுடைய அப்பா எசுக்கேயின் எதிரிகள் அவரை கொன்று அவனை வம்ச பலி ஆளாக அடிமைப்படுத்தினர். தன்னுடைய நாட்களை அடிமையாக எண்ணிக்கொண்டிருந்தவன்.

இன்னும் குதிரைகளின் ஓட்டம் தொடருகிறது. கண் விழிக்கிறேன். கீழ் வானம் இன்னும் வெளுக்கவில்லை. மேற்கித்களின் எல்லையை நெருங்க நெருங்க என் உடலின் ஏதோவொரு பகுதியிலிருந்து விஷமென, பயம் கொடிய கிளைகளுடன் வெடித்து பரவுகிறது. இரத்த வெறி கொண்ட ஓநாய்களின் கூட்டத்தில் அகப்பட்டவளாக உணருகின்றேன். கூறிய பற்களிலிருந்து சிந்தும் இரத்த துளி மண்ணில் பட அகோர பேரிரைச்சலாக ஒலிக்கிறது. என் சக பெண்களின்  குருதியினை குடித்த வெறி தீரா முகங்களுடன் என்னை வட்டமிடுகின்றன அவைகள். எங்கிருந்தோ தெமுஜின் ஓநாய் கூட்டத்திற்கு நடுவில் குதிக்கிறான். எங்களை ஒவ்வொரு அடி அடியென நெருங்க  நெருங்க ஓநாய் கூட்டங்கள் மேற்கித் வீரர்களாக உருமாரி எழுகின்றனர். கண்முடித்தனமாக போரிடும்  தெமுஜின் வீரம்  மேற்கித் வீரர்களிடம் அடிபணிகிறது.  மேற்கித் வீரர்களின் மூர்க்கம் தெமுஜின் கால்களை ஒடித்து மண்டியிட செய்கிறது. குருதியாக வழியும் எச்சில் ஒழுக நான் கைகள் கட்டப்பட்டு குதிரையில் ஏற்றப்படுவதை பார்க்கிறான். அவனுடைய பார்வைகள் அவன்  வார்த்தைகளை எரியுட்டுகின்றன.

என் பதினாறாம் வயதில் தெமுஜின் அவன் எதிரிகளிடமிருந்து தப்பித்து என்னை தேடிவந்தான். முழு சுதந்திர காற்றை என்னுடன் சுவாசிக்க விரும்பினான். என் பெற்றோர்களுடன் சம்மதத்துடன் நான் அவன் கரம் பற்றினேன். எங்களுக்கான தலை மறைவு வாழ்க்கையை தேடி கேந்தி மலையடிவாரத்தை நோக்கி பயணமானோம். கேந்தி மலை அவனுடைய வாழ்க்கையுடன் நீண்ட தொடர்புடையது. அவனுடைய ஒவ்வொரு அசைவையும் அது துறவி போல அமர்ந்து கவனிப்பதாக அடிக்கடி  சொல்லுவான். கேந்தி மலையின் பசுமை எங்களை அரவணைத்தது. காட்டு குதிரைகளை வேட்டையாடுவதை தன் பொழுதுப் போக்காக மாற்றிக் கொண்ட தெமுஜின் ஒரு அற்புத கனவு கண்டுக்கொண்டிருந்தான். எங்களுடைய முடிவில்லா நிண்ட காதலின்,உடலுறவின் ஒவ்வொரு வடிகாலின் போதும் அவனுடைய கனவு உயிர்பெறும். என் அடிவயிற்றில் அவன் முகம் புதைய கனவுகளை, வார்த்தைகளை தேடிப்பிடித்து விவரிப்பான். அவனுடைய வார்த்தைகளில் இலட்சோப இலட்ச வீரர்கள் அணிவகுப்பார்கள், ஆயிரக்கணக்கான குதிரைகளின் சத்தம் மேகங்களில் எதிரொலிக்கும், எதிரிகள் மண்டியிட்டு உயிர் பிச்சை கேட்ப்பார்கள், அவனுடைய சிம்மாசனம் வளர்ந்துக்கொண்டேயிருக்கும்…. அந்த  சிம்மாசனம் அவனுக்கு பிறகு அவனுடைய மகனுக்கென கூறி என் அடிவயிறிணை முத்தமிட்டு  கனவினை முடிப்பான். அனால்  எங்களின் இந்த வாழ்க்கை நீண்ட நாள் நிலைக்கவில்லை…

மேற்கித்துகளின் கூடாரத்தை  அடைந்துவிட்டேன். குதிரையின் வேகம் முற்றிலும் குறைய நான் கீழே இறக்கிவிடப்படுகிறேன். எனது கை கட்டுகள் அவிழ்க்கப்படுகின்றன. மேற்கித்துகள் ஜடாமுடியுடன் அலையும் பித்தர்கள். எதிரிகளுடன் மூர்க்கமாக போர்  புரிவதையும் , வெற்றி களிப்பு தீர பெண்களை புணர்வதையும் வாழ்க்கையாக கொண்டவர்கள். இதோ இன்னும் சில நாழிகைகளில் என்னுடைய வாழ்வு தீர்மானிக்கப்படும். அடிமைப்படுத்தப்பட்ட நான் இன்றிலிருந்து வேறொருவனின் மனைவியாக வாழ துவங்க வேண்டும். இது எங்கள் பழங்குடி குழுக்களில் பின்பற்றப்படும் முறைகளில்  ஒன்று. தெமுஜின் மனைவியாக அவன் கனவுகளில் அவன் கைக்கோர்த்து நடந்தவள் நான். அவனுடைய கருவினை அவனுடைய கனவுகளை, வார்த்தைகளை கொண்டு ஊட்டி வளர்த்தவள் நான். அனால் இன்றிறிரவு வேறு ஒருவனின் காம இட்சைகளுக்கு இணங்கவேண்டும். காம உணர்ச்சியை தூண்டும் சதை பிண்டமாக அவன் அருகில் படுக்கவேண்டும். அவனுடைய கூறிய நகங்கள்  என் சதைகளை கீற, அவனுடைய கரங்கள் என் அங்கங்களை தொட அனுமதிக்க வேண்டும். அனால் நிச்சயமாக என்னை அவன்  புணரும் போதும்  கூட என் மனகண்ணில் தெமுஜின் தோன்றுவான்…சிறகொடிந்த பறவையாக என்னை வட்டமிடுவான்… அவனுடைய பார்வை மீண்டும் மீண்டும் அதையே நினைவுப்படித்திக்கொண்டிருக்கும்… அவனுடைய கனவு… அவனுடைய வார்த்தைகள்…கனவின் நிட்சியாக, வார்த்தைகளின் வழியே அலைந்தது திரிந்து என்னை தேடி  வருவான்… என்னை மீட்ப்பான்…தன் கனவில் வெற்றிப் பெறுவான்…

——————————————————————————————————————————————–

பல பழங்குடி குழுக்களை ஒன்றிணைத்து தன் கனவினை பின்னாளில் நினைவாக்கினான் தெமுஜின். உலகின் சிறந்த இராணுவ கட்டமைப்பை உருவாக்கி மங்கோலிய பேரரசை உருவாக்கிய தெமுஜின் செங்கிஸ் கான் என்ற பட்ட பெயரை சூட்டிக்கொண்டான்.

ராட்டினம்

வழமையானது

திகாலை 4.30 மணி. சுமித்திரா  சிறிது தலைவலியுடனே எழுந்தாள். அலைபேசியில் மணியைப்பார்த்த பின்புதான் தான் நன்றாக தூங்கிவிட்டதை உணர்ந்தாள். பாதகம் ஒன்றுமில்லை ஆட்டோ பிடித்து 5 மணிக்குள் மெஜஸ்டிக்  சென்று விட்டால் முதல் பேருந்தில் ஏறி 6 மணிக்குள் வீட்டுக்கு சென்றுவிடலாம். மஞ்சு எழுவதற்குள் சென்றுவிடவேண்டும். நிச்சயம்  சென்றுவிடலாம்.  அடுத்த சில நொடிகளில், மாடிப்படிகளில்  இருந்து இறங்கி தெருமுனைக்கு வந்தாள். ஆட்டோ கிடைப்பதில் சிரமம் ஒன்றும்  ஏற்படவில்லை, 50 ரூபாய் என்றான் ஆட்டோ காரன். பேரம் பேசாமல் ஏறிக்கொண்டாள்.

முதல் பேருந்து இன்னும் புறப்படவில்லை. பேருந்தில் ஏறி திறந்திருந்த ஜன்னலை நன்றாக இழுத்து மூடிவிட்டு சாவகாசமாக அமர்ந்தாள். மணி 4.50 தான். நடத்துனரும், ஓட்டுனரும் வெளியே தேநீர் அருந்திக்கொண்டுருந்தனர். பேருந்தில் வழக்கம் போல கூட்டம் ஒன்றும்  இல்லை. வழக்கமாக பூக்களை எடுத்துசெல்லும் ஒரு பாட்டியும் இன்னும் சிலர் மட்டுமே இருந்தனர். பாட்டி எப்பவும் போல  புன்னகைத்தாள். சுமித்திராவும்  பதிலுக்கு பேருக்காக புன்னகைத்தாள். பேருந்து நகர தொடங்கியது. சரியான சில்லறை கொடுத்து டிக்கெட் பெற்றுக் கொண்டாள்.

பெரும்பான்மையான நாட்கள் இப்படி அதிகாலையிலே வீடு திரும்ப வேண்டியுள்ளது. அபூர்வமாக சில நாட்களில் மட்டும் நல்லிரவில்.  உடல் சோர்வான நாட்களில் வெளியே  செல்வதேயில்லை. நன்றாக இழுத்து மூடிக் கொண்டு படுத்துவிடுவாள். சனி ஞாயிறு கட்டாய விடுமுறை.  இது போன்ற அமைதியான பேருந்து பயணங்களிலே மஞ்சுவின் நினைப்பு தானாக வந்துவிடுகிறது. மஞ்சு 6 ஆம் வகுப்பு படிக்கிறாள்.  மஞ்சுவை  நன்றாக படிக்க வைத்து பெரிய பெரிய கண்ணாடிகள் பதியப்பட்ட  அலுவலகத்திற்கு  வேலைக்கு அனுப்ப வேண்டும் என்ற எண்ணம் மட்டுமே  சும்திராவுக்கு. மஞ்சுவும் நன்றாக தான் படிக்கிறாள். புதிதாக குடியேறிய வீடு மட்டும் தான் மஞ்சுவிற்கு சுத்தமாக பிடிக்கவில்லை. அருகில் வீடுகள் இல்லாத தனிமை கட்டிடம். பழைய வீடு இருந்த பகுதி நெருக்கமாக பல வீடுகள் இருந்த இடம். மஞ்சுவிற்கு தோழிகளும் அங்கு  அதிகமாக இருந்தனர்.

கைப்பையிலிருந்த சாவியை எடுத்து கதவை திறந்தாள். மஞ்சு இன்னும் எழுந்திரிக்கவில்லை. அருகில் சென்று நெற்றியை வருடி முத்தம் கொடுத்தாள்…… பின்னர் அடுத்த சில நிமிடங்களில் குளியலை முடித்து விட்டு காலை உணவுக்கான வேலைகளில் ஆயத்தமானாள். மஞ்சுவை பள்ளிக்கு அனுப்ப வேண்டும். 7.30 மணிக்கு பள்ளி பேருந்து  எவ்வித தாமதமும் இன்றி வந்துவிடும். குளிப்பாட்டுதல், உணவு பரிமாறுதல் போன்று மஞ்சுவிற்காக செய்யும் வேலைகளை முழு திருப்தியுடனே செய்தாள். அதில் இருந்த மகிழ்ச்சியை முழுவதுமாக அனுபவித்தாள் சுமித்திரா. நிமிடங்கள் கடந்தன. மஞ்சுவை பள்ளிக்கு அனுப்பிவைத்தாயிற்று. அதீத சோம்பலாக படுக்கையில் கண் அயர்ந்தாள்.

2 மணிக்கு தான் கண்விழித்தாள் சுமித்திரா. மதிய உணவாக பிரட், முட்டை மற்றும் பால். 4.15 மணிக்கு மஞ்சு வழக்கம் போல சோம்பலுடனே வீடு திரும்பினாள். அடுத்த ஒரு மணி நேரம் மஞ்சுவின் அன்றைய பள்ளி விடயங்களை விலாவரியாக கேட்பது சுமித்திராவிற்கு வாடிக்கையான ஒன்று. அடுத்த ஒரு மணி நேரம் அவ்வாறே கடந்தது.  பின்னர் மஞ்சுவிற்காக இரவு உணவு தயாரிக்க ஆயத்தமானாள். சப்பாத்தியும் உருளைக்கிழங்கு குருமாவும் மஞ்சுவிற்கு பிடித்தமான உணவு. மணி 7. மஞ்சு இரவு உணவை முடித்து விட்டு படுக்கைக்கு சென்றாள். சுமித்திரா மீண்டும் நன்றாக குளித்து விட்டு உடைகளை எல்லாம் மாற்றி, தன் கைப்பையை எடுத்துக் கொண்டு கதவை வெளிவாக்கில் பூட்டி  மெஜஸ்டிகை  நோக்கி பயணமானாள்.

மெஜஸ்டிக்கில் ராகினி அக்கா சுமித்ராவிற்காக காத்துக்கொண்டிருந்தாள். சுமித்திரா ராகினி அக்காவை சந்தித்து, பின்னர் அன்றாட விடயங்களை  பேசிக்கொண்டே பேருந்து நிலைய நுழைவாயிலை நோக்கி நடந்தனர். நேரமாக நேரமாக பேருந்து நிலைய கூட்ட நெரிசல் ஒருவாறு குறைய தொடங்கியது. சில நிமிடங்கள் கடந்தன….

சுமார் 30 வயதுடைய, வட நாட்டுக்காரனைப் போன்ற தோற்றமுடைய  ஒருவன் சுமித்திரா அருகில் வந்து தன் கண் அசைவுகளினால் பேசினான்.

“ஒரு நைட்டுக்கு 800 ரூபாய்” என்றாள்  சுமித்திரா கெடுபிடியாக.

காதல் செய்வீர்*….

வழமையானது
  ழக்கமான ஒரு நாளாக இன்று எனக்கு அமையபோவதில்லை. அதிகாலையிலேயே எழுந்துவிட்டேன். உள்ளுணர்வு ஒரு காரணமாக இருக்கலாம். சிறு சோம்பலும் இல்லாமல் முகமலர்ச்சியுடனே படுக்கையிலிருந்து எழுந்தேன். சாவகாசமாக அலுவலகம் செல்வதற்கு தாராளமாக நேரம் இருந்தது. புதிய வேலையில் சேர்ந்து சரியாக ஒரு மாதம் இரண்டு நாட்கள் ஆகிறது. அமெரிக்கர்கள் மகிழ்ச்சியாக பயணம் செய்ய இங்கு கணினியை வேலை வாங்கவேண்டும். உலகமே ஒரு கிராமமாக சுருங்கிவிட்ட காலத்தில் அமெரிக்கர்கள்,ஆப்பிரிக்கர்கள் என்றால் முட்டாள் தனம்.
        ஒரு மாதமாகவே என் நடத்தையில் ஏற்ப்பட்ட மாற்றத்தை என்னால்  நன்கு உணர முடிகிறது. நண்பர்களிடம் வெளிக்காட்டிக்கொள்ள நான் விரும்பவில்லை. சரியாக சொன்னால் 25 நாட்களாக  தான் இந்த மாற்றம்.  ஆம் அவளை சந்தித்து சரியாக 25 நாட்கள் ஆகின்றன. 24 நாட்கள் முன்பு வரை அவள் ‘அவளாக’ தான் எனக்கு இருந்தாள். நேற்று வருகை  பதிவேற்றில்  கையொப்பம் இடும் போது அவள் பெயரை அறியும் வரை. சோபனா அவள் பெயர். மலையாளியாக இருக்கலாம். மொழி என்றுமே பேதமில்லை என்று சமாதானம் செய்துக்கொண்டேன். எங்கள் அலுவலகத்தில் என் துறைக்கு சிறிதும் தொடர்பில்லாத வேறொரு துறை.  “நாந்தான்  லவ் மேரேஜ் பண்ணல நீயாவது பண்ணிக்கோடா” என அப்பா அம்மாவிடம் சண்டையிட்டு  ஒரு முறை என்னிடம் கூறியது நினைவுக்கு வருகிறது.
       என் பள்ளி பருவம் முழுவதும் ‘சேவல் பண்ணையிலே’ முடிந்தது. பெண்களின் நட்பு என்பதை நண்பர்களின் அனுபவத்தின் முலமே அறிந்தேன். பழைய வேலையிலும் பெண்களின் தொடர்பில்லா தீவாகவே என்னைச் சுற்றி மாயத் தோற்றத்தை உருவாக்கிக்கொண்டேன். கமண்டலம் இல்லாத விசுவாமித்திரராகவே இதுவரை இருந்திருக்கிறேன். மேனகையாக சோபனா வரும் வரை. பார்த்தவுடனேயே ஒரு வித ஈர்ப்பாக  தான் இதுவும் இருந்தது. பார்க்க பார்க்க காதலாக உருமாறியிருக்கலாம். காதலை சொல்லுவதில் பிரச்சனை இருக்கப்போவதில்லை என்று  நம்ப தோன்றுகிறது மனது. முதலில் என் இருப்பை அவளிடம் பதியப்படுத்தவேண்டும்.
         இதோ அலுவலகம் செல்லும் பேருந்து பயணத்திலும் அவள் நினைவு தான். காதில் இளையராஜா பாடல். 80 களில் காதலர்களுக்கு துணையாக இருந்த இளையராஜா இப்போது எங்களுக்கும். “பூங்கதவே தாழ் திறவாயாக” என்னுள் காதலை பாய்ச்சுகிறார். சோபனாவை முதல் முறையாக பார்த்ததை மீண்டும் ஒரு முறை நினைவுகூறுகிறேன். அன்று விரைவாகவே அலுவலகம் சென்று விட்டேன். காரணம் தெரியவில்லை. இறைவனின் சித்தமாக கூட இருக்கலாம். ஒரு காலினை இன்னொரு காலில் மடித்து கொலுசினை சரி செய்துகொண்டிருந்தாள். என் மனதில்  அழியா ஓவியமாக அக்காட்சி பதிந்துவிட்டது. அழகானவள், நளினமாக உடை அணிபவள். மதிய உணவின் போதோ, சமய சந்தர்பங்களின் போதோ மட்டும் பார்ப்பேன். இதுவரை என்னிடமிருந்து ஒரு வார்த்தையும் அவள் காதுகளை அடைந்ததில்லை. அவள் என்னை பார்க்காத தருணங்களில் என் பார்வை அவள் மீது பாயும். அவ்வளவே…
             அலுவலகத்தை அடைந்துவிட்டேன். தினமும் அவளை பார்த்த பின்பு தான் என் வேலை தொடங்குகிறது. இருப்பிடத்தில் சோபனாவை காணவில்லை. பார்வையை சுற்றிலும் அலையவிடாமல் என் இருப்பிடத்தை நோக்கி நடந்தேன். ஆச்சர்யமாக எங்கள் பகுதியில்  சோபனா கையில் இனிப்பு பெட்டியுடன் இனிப்புகளை  அனைவருக்கும் வழங்கி கொண்டிருந்தாள். பிறந்த நாளாக இருக்கலாம். என் இன்றைய இனம் புரியாத மகிழ்ச்சிக்கு காரணம் இது தானா!!! என் உள்ளுணர்வே உள்ளுணர்வு!!! தெய்வீக காதலில் மட்டும் சாத்தியம் போல. என்னை அணுகினாள். இனிப்பை எடுத்துக்கொண்டு நன்றி தெரிவித்தேன். காரணம் கேட்க தோன்றவில்லை, அவளும் சொல்லவில்லை. அவசரமாக எங்கள் பகுதியிலிருந்து அவள் இருப்பிடம் நோக்கி நடந்தாள்.
              ரகு வாயில் இனிப்பை  திணித்து கொண்டிருந்தான்.ஒரு  தீனிப்பண்டாரம்…..அவன் அருகில் சென்று,
             “பிறந்த நாளா?” என்றேன்.

              வாயை அசைபோட்டுக்கொண்டே ” first anniiiiveerrsaaryy ” என்றான்.

    என் காதுகளில் ஓய்ங்ங்ங்ங்ங்ங்ங்ங்ங்ங்ங்ங் என்ற சத்தம் மட்டுமே கேட்டு கொண்டுருக்கிறது…..

                                 *******          *******          *******         *******

*-காலில் மெட்டி இருக்கானு பார்த்துவிட்டு….

பெங்களூர் அனுபவங்கள் # 2

வழமையானது

புது மாப்பிள்ளை, சொறி சிரங்கு வந்தவன், சமீபமாக கிறுக்க (எழுத) தொடங்கியவன். இந்த மூவருக்கும் பொதுவான  ஒரு விடயம்???. கைய வச்சிக்கிட்டு சும்மா இருக்க முடியாது. இதோ எவ்வித கொலை மிரட்டல்களும் இல்லாமல் அடுத்த பதிவு.

ஸ்பானிஷ், சீனம், ஹிந்தி போன்ற மொழிகளுக்கு பின் அதிகமாக பேசப்படும் மொழி ஆங்கிலம். உலகில் தாய் மொழிக்கு பின் இரண்டாவது மொழியாக அதிகம் பயன்படுவது ஆங்கிலம். இந்தியாவின் IT வளர்ச்சிக்கு ஆங்கிலமும் ஒரு முதன்மை காரணம்.இப்படியாக ஆங்கிலலல…….

“ஏய்! ஏய்! நிறுத்து !!ஏன் இப்படி ஒரேடியா ஆங்கிலத்த பத்தி கூவுற?”

காரணம் இருக்கு. இந்த பதிவு English பத்தினது…

ஆரம்ப பள்ளிப் படிப்பு ஆங்கில வழியில். 5 வருடங்கள். பின்னர்  முழவதும் அப்பாவின் தமிழ் பற்றுதலின் விளைவாக தமிழ் வழிக்கல்வி. கல்லூரியில் நுழைந்த பின்னர் தான் பிரச்சனை ஆரம்பமானது. சகலமும் (பாடப் புத்தகங்கள்) ஆங்கில மயம். 5 வரிகளை முடிப்பதற்குள் 50 முறை அகராதியை புரட்ட  வேண்டும். அப்போதெல்லாம் ஆங்கில பேச்சில் அவ்வளவாக ஞானம் கிடையாது (அட! யாருப்பா அது… இப்ப மட்டும் ஒழுங்கானு கேக்குறது). Communication Class போன்ற 45 நிமிட வகுப்புகளை கடத்த பட்ட பாடு…ஒரு யுகம் போலிருக்கும். ஏதோ ஒரு வழியாக கல்லூரி முடித்தாயிற்று. ஆங்கில வழியில் படிக்காததால் ஒன்றும் பெரிதாக இழந்துவிடவில்லை என்றே தோன்றுகிறது இப்போது. Chetan bhagat , Aravind Adiga என்றால் சமாளித்து விடலாம்.Sidney Sheldon போன்றவர்களுக்கு Dictionary தேடவேண்டும்.

சிறு சம்பந்தமே இல்லாத ஒரு பதில் எவ்வித முக பாவனையை உருவாக்கும்….

BTM Layout லிருந்து Marathali நோக்கி பேருந்தில் வந்துக்கொண்டிருந்தேன். காலையில் , பொதுவான அலுவலக நேரம். உட்கார இடமில்லை. அடுத்த நிறுத்தத்தில் நிற்பதற்காக பேருந்தின் வேகம் குறைய தொடங்கியது. எனக்கு பின் இருந்தவர் என்னிடம் ” I am getting Off” என்றார். அவருடைய Accent அவ்வளவாக எனக்கு விளங்கவில்லை. பேருந்து நிறுத்தத்தில் பொதுவாக இது எந்த நிறுத்தம் என கேட்கப்படும். நானும் அவ்வாறே அவர் கேட்கிறார் என எண்ணி ” i dont know ” என்றேன். என்னுடைய சிறு வழிவிடுதலை மட்டும் எதிர்ப்பாத்த அவர் என்னுடைய வினோதமான  “பதிலை” பொறுத்துக் கொள்ளாமல்  ஒரு விசித்திர முக பாவனையை என்னிடம் சிந்திவிட்டு என்னை கடந்து சென்றார். அவர் இறங்கிய பின்னரே ” நான் இறங்குகிறேன்” என அவர்  கூறியதை உணர்த்தியது மூளை.

‘நான் இறங்குகிறேன்… கொஞ்சம் வழி’ என்பதற்கும் ‘எனக்கு அதெல்லாம் தெரியாது’  என்பதற்கும் என்ன சம்பந்தம்?!?! :)

பெங்களூர் அனுபவங்கள் …

வழமையானது

நாடோடி வாழ்க்கையின் ஒரு பகுதியாக பெங்களூர் வந்து கிட்டத்தட்ட ஒன்றரை வருடங்கள் கடந்து விட்டன.பெங்களூரில் என்னுடைய ஆரம்ப மாதங்களில் தான்  என் வாழ்வில் மறக்க முடியாத பல தருணங்கள் நடந்த்தேறின.நீண்ட தேடலுக்கு பின் இப்படி ஹாயாக அலுவலக கணினியில் இந்த பதிவை எழுதும் அளவிற்கு கழுத்தை நெறிக்காத ஒரு வேலை கிடைத்தது.அதற்கு முன் கண்ணீர், சோகம்,மகிழ்ச்சி நிறைந்தப் பக்கங்களை எனக்கு ஒரு காட்டு காட்டிவிட்டு தான் என்னை அடுத்த கட்டத்திற்கு அனுமதித்தது வாழ்க்கை.

பெங்களுருடான என்னுடைய சிறு சிறு அனுபவங்களை இங்கு  எழுத எத்தனித்துள்ளேன்.நண்பர்கள் படித்து விட்டு திட்ட நினைத்தால் பின்னூட்டமிடவும் .

இனி மேட்டருக்கு வருவோம்… மேட்டர் என்றவுடன் இது MG Road,Brigade Road பற்றிய பதிவு என எண்ண வேண்டாம்…

அனைவரும் அறிந்தது போல பெங்களூர் நாட்டின் தகவல் தொழில்நுட்ப தலைநகரம்.பெங்களுரின் பெரும்பகுதி போக்குவரத்து சேவை BMTC யால் செவ்வென செய்யப்படுகிறது.நாட்டில் லாபகரமாக ‘ஓடும்’ ஒரு சில போக்குவரத்து சேவைகளில்  BMTC  யும் ஒன்று.லாபகரமாக என்பதற்கு காரணம் ‘நாடுப் போற்றும்’ கர்நாடக அரசியல்வாதிகள் பல யுகங்களுக்கு முன்னரே டிக்கெட்  விலையினை சாதுர்யமாக ஏற்றியது தான்.

வெளியூரிலிருந்து வரும் மக்கள் டிக்கெட் விலையினை கண்டு நிச்சயம் புருவம் உயர்த்துவார்கள்.இவ்விசியத்தில் செல்வி ஜெ ஜெயலலிதா too late தான்.பெரிய மால்களில் விண்டோ ஷாப்பிங் செய்யும் IT கனவான்களை இது ஒன்றும் பாதிக்காது.ஜார்கண்ட்.பிகார் மற்றும் வட கர்நாடகாவிலிருந்து வந்து வேலை செய்யும் தொழிளார்களையும் பாதித்ததாக தெரியவில்லை.ஹாயாக கொரியன் மொபைலில் ஷீலா கி ஜவானி கேட்டுக் கொண்டே பயணிக்கிறார்கள்.

இப்ப நம்ம பிரச்சனை என்னனா… மற்ற பெரு நகர பேருந்து நடத்துனர்களைப் போல் அல்லாமல் BMTC நடத்துனர்கள் ஒரு விசித்திரமான பழக்கத்தை கொண்டுள்ளனர்.அது என்னனா  இப்ப நீங்க 6 ரூபாய் பயண மதிப்புள்ள ஒரு இடத்துக்கு போக நினைக்கிறீங்க..10 ரூபாய் கொடுத்து டிக்கெட் கேக்கிறீங்க..நடத்துனர் தருவதோ 5 ருபாய் மீதி..குழப்பத்துடன் டிக்கெட் வேண்டி நடத்துனர் முகத்தை பார்த்தால் உங்களுக்கு எஞ்சுவதோ அவரின் அசட்டு சிரிப்புதான்..ஆக உங்க 10 ரூபாயில் உங்களுக்கு 5 அவருக்கு 5 . இவ்வாறாக ஒரு மைக்ரோ ஊழலே நடைபெறுகிறது.மீறி டிக்கெட் தான்  வேணும் என்று அடம்பிடித்தால் எரித்து விடுவதுப் போன்ற பார்வைக்கு பின் உங்களுடைய நியாயம், நேர்மை மற்றும் இன்ன பிறவெல்லாம் காப்பற்றப்படும்.

இப்படி பட்ட பல நடத்துனர்கள் தன் ஓய்வுக்கு பின் சர்ஜாபூர் பகுதியில் ஒரு 2BHK பிளாட் வாங்கும் வல்லமை பெறுவார்கள் என்பது என் கணிப்பு.எனக்கும் இதுப் போன்ற அனுபவங்கள் நடைப்பெறும் போதெல்லாம் ‘தமிழன்’  விஜய் போல எதாவது செய்ய வேண்டும் என எண்ணுவேன்(விஜய் ரசிகர்கள் மன்னிப்பார்களாக ).”ஹே ஹேய்! நேத்து ஊற வச்ச துணி இன்னும் தொவைக்காம அப்படியே கெடக்கு” என என் மனசாட்சி ஏளனமாய் என்தலையில் கொட்டும்.நானும் உங்களையெல்லாம் தட்டிக்கேக்க நிச்சயம் வேலாயுதம் வருவான்டா(விஜய் ரசிகர்கள் மீண்டும் மன்னிப்பார்களாக ) என சொல்லி கொண்டு ஜன்னலுக்கு வெளியே நிற்கும் பிகர் மீது என் கவனத்தை திருப்புவதுண்டு…..